GENEZA PRZEWODZENIA CZ. II

Mimo niemożliwych do uniknięcia poświęceń ludzie uczestniczą w Skoordynowanej działalności grupowej. Można z tego wnioskować, że poszczególne osoby czerpią lub uważają, że czerpią korzyści z działalności grupowej. Nie oznacza to w żadnym przypadku, że indywidualne cele współdziałających są identyczne. Cele te są wyłącznie osobiste. Powszechna jest opinia, że cele te wiążą się z potrzebą zapewnienia sobie poczucia bezpieczeństwa, z dążeniem do osiągnięcia wyższej stopy życiowej, z chęcią zdobycia uznania innych ludzi, nawiązania przyjemnych stosunków z innymi i chęcią wywierania wpływu na bieżące i przyszłe wydarzenia. Mogą to być jeszcze inne cele natury materialnej lub psychicznej. Aby osiągnąć swe cele, jednostki wybierają sobie odpowiednie zawody, szkoły, miejsca pracy, działalność społeczną czy religijną. W celu zaspokojenia swoich różnorodnych potrzeb często należą jednocześnie do różnych grup. Wybierając grupę jednostka bierze pod uwagę raczej to, czy skorzysta na współdziałaniu z daną grupą, a nie to w jaki sposób pomoże grupie w osiągnięciu jej celów. Człowiek może pracować w przedsiębiorstwie bardzo mało interesując się jego zyskami, może wstąpić do jakiegoś klubu, gdyż należą do niego przyjaciele, lub też należeć do rady parafialnej ze względu na to, że jest samotny i nie ma co zrobić z czasem.

Wspólne dążenia wymagają kierowania. Niezależnie od tego, czy funkcje członków grupy są wyspecjalizowane, działanie jej byłoby chaotyczne, gdyby członkowie pozbawieni byli przywódcy. Podział pracy, jeśli taki istnieje, musi być sprecyzowany, a poszczególne działania zaplanowane w czasie. Nawet konie w zaprzęgu nie pojadą bez woźnicy. Większość członków grupy może wykonywać swą pracę przy maksimum dobrej woli. Jeśli jednak każdy z nich indywidualnie decydować będzie w jakim zakresie, kiedy i jak trzeba współpracować, cele grupy dałoby się osiągnąć tylko przypadkowo.

Leave a Reply