ISTOTA I CEL PLANOWANIA CZ. II

Istotą planowania można najlepiej chyba wyjaśnić wskazując na cztery podstawowe zasady wiążące się z tą ważną funkcją zarządzania. Można by je nazwać: „zasada przyczyniania się do osiągania celów”, „prymat planowania”, „kompletność planowania” oraz „efektywność planowania”.

Przyczynianie sią do osiągania celów. Każdy plan oraz wszystkie jego pochodne muszą w pewnym, pozytywnym stopniu przyczyniać się do osiągania celów grupy. Zasada ta wywodzi się z istoty zorganizowanego przedsiębiorstwa, które za podstawę istnienia musi przyjąć osiąganie celów grupy przez świadomą i celową współpracę. Podstawowym zadaniem kierownika jest, aby tak kierować osobami, za których działalność odpowiada i tak im przewodzić, aby cel grupy został osiągnięty. Zasadę tę w bardzo dobitny sposób wyraził Goetz, który stwierdził, że2: „Same plany nie stanowią o powodzeniu przedsiębiorstwa. Potrzebne jest działanie przedsiębiorstwo musi działać. Plany mogą jednakże skoncentrować działanie na celach. Mogą przewidzieć, jakie działania prowadzą do zamierzonego celu…, jakie od niego odbiegają, jakie mogą ze sobą kolidować, a jakie są po prostu nieistotne. Planowanie na szczeblu kierowniczym polega na koordynacji konsekwentnie podejmowanych operacji nastawionych na osiągnięcia wytycznych celów. Bez planu wszelka działalność staje się po prostu zbiorem działań podejmowanych przypadkowo, w wyniku czego powstaje wyłącznie chaos”.

Leave a Reply