ISTOTA I CEL PLANOWANIA

Planowanie jest funkcją kierownika polegającą na wybraniu spośród wielu możliwych rozwiązań odpowiednich celów, kierunków polityki, procedur i programów. Jest to więc podejmowanie decyzji wpływające na przyszły kierunek działania przedsiębiorstwa lub jego wydziału.

Billy E. Goetz w interesujący sposób określił, że planowanie polega „głównie na dobieraniu” i że „problem planowania powstaje wtedy, gdy odkryty zostaje inny możliwy kierunek działania” h Gdyby nie istniały różne możliwe cele, kierunki polityki, programy i procedury, planowanie byłoby tak mało elastyczne, że właściwie przestałoby istnieć. W praktyce jednak jest tylko niewiele problemów (lub też nie ma ich wcale), które nie dawałyby możliwości różnych rozwiązań. Nawet w nieopłacalnych przedsiębiorstwach, które wydają się być śkazane na bankructwo, istnieją często możliwości różnych kierunków działania. Nawet przedsiębiorstwa, które już ogłosiły bankructwo, mają nadal różne możliwości prawne w załatwianiu tej nieprzyjemnej operacji, a po likwidacji przedsiębiorstwa można w różny sposób podzielić pozostały majątek.

Planowanie polega w dużej mierze na wywoływaniu zjawisk, które by samoistnie nie zaistniały. Mimo że rzadko zdarza się dokładnie przewidzieć przyszłość przedsiębiorstwa, a czynniki zewnętrzne (poza sferą działania kierownika i zasięgiem jego kontroli) mogą przeszkadzać w aktualnych operacjach wykonywanych według najlepiej opracowanych planów, zdarzenia nie planowane byłyby po prostu pozostawione losowi. Planowanie jest więc procesem myślowym polegającym na świadomym ustalaniu kierunków działania oraz podejmowaniu decyzji w oparciu o cele, fakty i dobrze przemyślane oceny.

Leave a Reply