KIEROWANIE A PRZEWODZENIE

Nie od rzeczy będzie przypomnieć tu raz jeszcze, że kierowanie jest procesem polegającym na osiąganiu celów poprzez ludzi. Rozpatrując funkcję kierownika wyższego szczebla z mechanistycznego punktu widzenia, łatwo zapomina się o tej definicji. Trzeba pamiętać, że nawet wtedy, gdy kierownik organizuje, obsadza stanowiska, planuje i kontroluje, pracuje on z ludźmi i poprzez ludzi. Plany i programy wpływające na wszystkie funkcje zarządzania w normalnym biegu rzeczy są wynikiem wspólnych posiedzeń z przełożonymi, kolegami lub podwładnymi. Tak więc na każdym kroku kierownik ma do czynienia z ludźmi.

Stwierdzenie, że kierownik „ma do czynienia z ludźmi” bardzo upraszcza ten nader skomplikowany proces. Oczywistą przyczyną kontaktów z ludźmi jest potrzeba motywowania ich procesów myślowych oraz kierowania ich wysiłkami w ten sposób, aby zapewnić osiągnięcie celów, do których zdąża kierownik. Ten proces nazywa się „przewodzeniem”. Można zdefiniować je jako umiejętność wykorzystywania osobistego wpływu przez osobiste kontakty tak, aby osiągnąć zamierzony cel. Ponieważ kierownicy osiągają zamierzone wyniki poprzez ludzi, efektywność ich. działania zależy w dużej mierze od umiejętności przewodzenia.

Sposób podejścia do spraw przewodzenia bardzo się zmienił. W początkowej fazie badań skupiono uwagę na wykrywaniu tych cech osobistych, które uważano za niezbędne dla osoby pełniącej rolę przywódcy. Badania te nie dały wyników, co zmusiło naukowców do zwrócenia uwagi na takie sytuacje, w których konieczne byłoby zastosowanie przewodzenia. Ostatnio zwrócono uwagę na badania osób, którym się przewodzi i ich potrzeb. Mimo że w badaniach nad przewodzeniem wiele jest jeszcze do zrobienia, możliwe, że ostateczne wyjaśnienie efektywności stosunków międzyludzkich zawierać będzie wszystkie trzy elementy.

Leave a Reply