KIEROWANIE JAKO SIŁA NAPĘDOWA ORGANIZACJI

Kierowanie podwładnymi bezpośrednio bardziej niż jakakolwiek inna funkcja zarządzania wpływa na wprawianie w ruch przedsiębiorstwa. Planowanie, organizowanie oraz politykę kadrową uważać można za funkcje przygotowawcze, a kontrolę za sposób stwierdzania, czy dzieje się to, co zaplanowano. Między tymi działaniami mieści się kierowanie polegające na przewodzeniu podwładnemu personelowi w jego pracy oraz nadzorowaniu jej wykonania.

Położenie nacisku na tę funkcję zarządzania nie oznacza jednak, że pomniejsza się tu ważność innych funkcji. Metody kierowania ich oraz efektywność zależą bowiem w dużym stopniu od planowania, które je poprzedziło, od sposobu skonstruowania schematu organizacyjnego przedsiębiorstwa, od kwalifikacji osób wybranych do wykonywania poszczególnych funkcji oraz od efektywności metod kontroli. Specjalne znaczenie kierowania jako siły napędowej przedsiębiorstwa polega na stałym, bezpośrednim, osobistym kontaktowaniu się kierownika z jego podwładnymi.

Stały charakter kierowania oznacza, że nauczanie i nadzorowanie personelu nigdy się nie kończy. Konieczność stałego instruowania wynika z działania sił zarówno wewnętrznych, jak i zewnętrznych. Często łączą się one powodując zmiany ustalonych planów i opracowanie nowych, częste modyfikacje struktury organizacyjnej, stałe zmiany personalne na wszystkich szczeblach zarządzania oraz konieczność zdobywania nowej wiedzy z zakresu metod kontroli i samego kierowania. Naj- bardziej chyba charakterystyczną cechą każdego przedsiębiorstwa są zmiany, jakie w nim zachodzą. Czynnika tego nie doceniają często osoby niedoświadczone, które wyobrażają sobie przedsiębiorstwo jako stojącą lokomotywę. Znalazłszy się jednak w przedsiębiorstwie pracownik szybko się przekonuje, że jest ono bardziej podobne do kameleona. Występują w nim ciągłe i czasami jednoczesne zmiany na stanowiskach kierowniczych, redukcje, zmiany godzin nadliczbowych, planów i programów, zmiany na rynkach i w sposobach ich zdobywania oraz w sposobach motywacji. Nic więc dziwnego, że ktoś zdefiniował kierowanie jako „jeden przeklęty kłopot za drugim”. W pracy zwierzchnika nigdy nie widać końca.

Z ciągłych zmian wynika stale cały łańcuch problemów związanych z kierowaniem i ze stosunkami międzyludzkimi. Każda zmiana pociąga za sobą konieczność dostosowania się jednostek, co wywołuje na początku bierny opór. To zjawisko spotyka się szeroko w każdej grupie ludzkiej, Ludzie obawiają się zmian, które przynoszą zawsze coś nieznanego. Dopiero poznawszy wszystkie elementy zmian i oceniwszy o ile dotyczą ich one osobiście, pracownicy zajmują pozytywniejsze stanowisko wobec modyfikacji dotychczasowego stanu rzeczy. Ostateczny stosunek człowieka do zmian zależy od tego, jak wyobraża sobie wpływ zmian na swoją osobę. Jeśli zmiany sprzeczne będą z celami jednostki, większość jednostek będzie się opierać ich wprowadzaniu. Niektóre osoby dadzą się może przekonać o konieczności zmian lub też przyjmą je jako zło konieczne. Będą jednak i takie jednostki, które odmówią zaakceptowania zmian i opuszczą przedsiębiorstwo. Gdy nie potrafi się opanować takiej sytuacji można spowodować utratę zdolności konkurencyjnych przedsiębiorstwa.

Leave a Reply