Kierunki polityki

Kierunki polityki muszą jednakże być zintegrowane w taki sposób, aby przyczyniały się do realizacji celów przedsiębiorstwa. Z wielu powodów jest to trudne do osiągnięcia. Po pierwsze, kierunki polityki w rzadkich tylko przypadkach rejestruje się na piśmie, a ich dokładna interpretacja nie jest powszechnie znana. Po wtóre, samo delegowanie uprawnień, do którego ma się przyczynić ustalenie kierunków polityki, prowadzi — przez decentralizację wpływów — do szerokiego współudziału jednostek w ustalaniu kierunków polityki, a co za tym idzie — do powstawania pewnych różnic w ich sformułowaniu i interpretacji. Po trzecie, nie zawsze jest łatwo kontrolować politykę, to znaczy porównywać aktualne założenia z planowanymi. Przede wszystkim dlatego, że aktualna polityka może być trudna do ustalenia, a planowana nie zawsze jest jasna.

Procedury. Procedury są również planami, ponieważ zakładają wybór kierunków działania i odnoszą się do działalności w przyszłości. Są one wskazówkami w działaniu raczej niż w myśleniu i wyszczególniają dokładnie sposoby jakimi należy się posługiwać w przeprowadzaniu określonych działań. Podstawą ich jest chronologiczna kolejność. Ich zasięg w organizacji jest oczywisty. Rada nadzorcza może stosować procedury zupełnie różne od tych, które stosuje mistrz. Wydatki z funduszu reprezentacyjnego dyrektora mogą być zatwierdzane w zupełnie inny sposób, niż to ma miejsce w przypadku komiwojażera. Urlopy wypoczynkowe i zdrowotne mogą podlegać różnym procedurom w zależności od szczebla organizacji. Ważną jest jednak rzeczą, że procedury istnieją w całej organizacji, chociaż, jak można się spodziewać, stają się coraz ściślejsze i liczniejsze na niższych szczeblach, co wynika głównie z konieczności ściślejszej kontroli i z mniejszego zakresu swobody w podejmowaniu decyzji faktem jest również, że sprawy już dokonane można usprawnić na przyszłość ustalając jeden najlepszy sposób ich załatwienia.

Leave a Reply