Planowanie koncentruje uwagę na celach przedsiębiorstwa

Stopień niepewności jest największy tam, gdzie trudno jest uchwycić tendencje zmian. Wielu przedsiębiorców straciło szanse rozwoju nie zwróciwszy we właściwym czasie — tuż po II wojnie światowej — uwagi na duże inwestycje prowadzone przez administrację państwową, wzrost zapotrzebowania, szeroko zakrojone akcje oszczędnościowe oraz raptowny wzrost zaludnienia i wpływ tych czynników na rynek. Oczekiwana przez wielu producentów recesja nie nadeszła i w rezultacie wiele przedsiębiorstw nie wykorzystało możliwości rozwoju, gdyż nie przeznaczyło odpowiednich kapitałów na inwestycje i nie przygotowało się do pokrycia zapotrzebowania nowych rynków zbytu.

Sugerowano czasami, że planowanie w warunkach niepewności prowadzi do rozrzutności, gdyż plany muszą być stale zmieniane, a prawdopodobieństwo błędu jest wysokie. Jak jednak żeglarz musi założyć, że będzie wiał jakiś wiatr, aby w ogóle rozpocząć podróż do miejsca przeznaczenia, a następnie korygować kurs w miarę potrzeb, tak przedsiębiorca musi podejmować decyzje poczyniwszy jakieś założenia dotyczące przyszłości. Istnienie niepewności wpływa na kierownika nie tylko dlatego, że musi on szybko zmieniać plany w miarę zmiany sytuacji, lecz dlatego, że woli on unikać decyzji, które na dłużej przywiązują go do jednego obranego kierunku działania.

Planowanie koncentruje uwagę na celach przedsiębiorstwa. Ponieważ cele przedsiębiorstwa nadają kierunek jego działaniu i stanowią docelowy punkt planowania, w trakcie samego planowania trzeba skupić uwagę na tych celach. Stale porównując decyzje z tą zasadniczą normą postępowania i działając tak, aby jej sprostać, kierownicy w przedsiębiorstwie zaczynają sobie zdawać sprawę z celów przedsiębiorstwa.

Leave a Reply