Polecenie na piśmie

Wzajemne zaufanie między kierownikiem a jego podwładnym ma zasadniczy wpływ na to, czy polecenia mają być wydawane w formie pisemnej czy ustnej. Z uwagi na to, że w tym względzie podwładny ponosi większe ryzyko, może on woleć polecenia wydawane na piśmie. Może niechętnie przyjmować odpowiedzialność, jeśli zostanie na nim wymuszona, chce mieć „pokrycie” w postaci ścisłego «polecenia na piśmie. Pracownik może pamiętać, że kiedyś w przeszłości oskarżano go o przekroczenie uprawnień i będzie żądał ochrony, jaką stanowi pisemne polecenie. Może !również miał gorzkie doświadczenia z przełożonym, który zapomina, że wydał polecenia, który zmienia polecenia i zapomina, że to zrobił lub też obwinia podwładnego o złe rezultaty wynikające z wykonania poleceń przez siebie wydanych.

Polecenie na piśmie często jest potrzebne po to, aby zapobiec powtarzaniu się poleceń oraz w celu zapoznania personelu z przydzielonym zadaniem. Pierwsza sprawa jest ważna, gdyż polecenie na piśmie zapobiegnie dysputom z prawnego punktu widzenia. Kierownik wydający polecenia na piśmie będzie zwracał szczególną uwagę na to, aby zadania nie powtarzały się, a jeśli powstanie nieporozumienie, łatwo będzie wyjaśnić sprawę, sięgając do dokumentów. Ponadto wygodnie jest w pewnych okolicznościach zakomunikowanie o pewnych zadaniach całemu zainteresowanemu personelowi przez wydanie pisemnego polecenia. Konieczne jest to szczególnie wtedy, gdy podwładny dostaje polecenie podjęcia działania lub badania wykraczającego poza granice jego normalnych obowiązków. Dyrektor naczelny może polecić dyrekto- rowi personalnemu przeprowadzenie badań na temat przyczyn wypadków, ich częstotliwości oraz opracowanie programu, który prowadziłby do zmniejszenia ich liczby. Jeśli tego rodzaju polecenia, wymagającego współpracy wszystkich wydziałów, działów i oddziałów, nie opublikuje się, kierownicy będą je sabotować lub w inny sposób odmawiać współpracy.

Leave a Reply