Rodzaje technik nadzorowania

Najważniejszymi zaletami ustnego komunikowania się jest oszczędność czasu oraz większa możliwość wzaj emnego zrozumienia się. Cechy te są wspólne rozmowom osobistym „twarzą w twarz” i telefonicznym. Wyniki rozmów telefonicznych są lepsze, jeśli osoby rozmawiające znają się już dobrze osobiście4. Stwarza to korzystne warunki dla szybkiego załatwiania wielu spraw, ponieważ obie strony mogą wyobrazić sobie siebie nawzajem. Jednak i w kontaktach osobistych wynikają różne nieporozumienia. Może to być wynikiem niezrozumienia jednej osoby przez drugą, mogą to być trudności natury semantycznej lub zahamowania wynikające z różnic w zajmowanych stanowiskach. Nie ma jednak lepszego sposobu zlikwidowania tego rodzaju trudności niż bezpośrednia rozmowa. Wiele osób twierdzi, że zrozumienie u rozmówcy łatwiej jest stwierdzić przez „błysk w oku” niż słowa.

Rodzaje technik nadzorowania5. Istnieją trzy podstawowe rodzaje technik nadzorowania. Można by je nazwać: techniką konsultatywną, autokrytyczną oraz techniką „dawania samodzielności”. Stosując technikę konsultatywną kierownik wychodzi z założenia, że maksymalny współudział personelu w sprawach dotyczących pracy podległej mu komórki da najlepsze rezultaty. Nie jest on w żadnym przypadku zobowiązany do przyjęcia pomysłów sugerowanych przez personel, chociaż powinien wykazywać dużo zainteresowania szczególnie wtedy, gdy pomysły są ciekawe. Najważniejszy jednak jest tu demokratyczny sposób postępowania kierownika, jego chęć zainteresowania personelu sprawami wydziału oraz nacisk, jaki kładzie na znaczenie pracy zespołowej. Stosując technikę konsultatywną kierownik wyrabia sobie często opinię arbitra posługującego się pomysłami grupy swoich podwładnych.

Leave a Reply