Różnorodność kierunków polityki jest w praktyce nieograniczona.

Jako przykład może posłużyć polityka przedsiębiorstwa oparta na awansowaniu na stanowiska kierownicze pracowników przedsiębiorstwa, dbałość o przestrzeganie zasad etyki handlowej, konkurowanie na zasadzie cen, określenie absolutnie stałych cen, rezygnacja z działalności rynkowej na rzecz działalności na cele militarne lub unikanie przesadnej reklamy. Wydział może na przykład stosować politykę angażowania do pracy osób wyłącznie z technicznym wykształceniem, ścisłego przestrzegania godzin przerwy obiadowej lub namawiania pracowników do wysuwania propozycji usprawnień.

Kierunki polityki będące wskazówkami w myśleniu rzadko są ścisłe. Zadaniem podwładnych jest więc interpretowanie polityki przedsiębiorstwa przez posługiwanie się własną inicjatywą, osądem i rozwagą. Stopień swobody będzie oczywiście zależeć od rodzaju polityki, która z kolei jest odbiciem uprawnień na danym szczeblu w strukturze organizacyjnej przedsiębiorstwa. Dyrektor przedsiębiorstwa uprawiającego politykę agresywnej konkurencji na bazie cen może dość swobodnie interpretować i stosować tę politykę. Kierownik zbytu w określonym okręgu musi stosować te same zasady polityki z tym, że zinterpretowane przez naczelnego dyrektora, dyrektora do spraw zbytu i kierownika okręgu s Nie należałoby właściwie nazywać kierunków polityki „stwierdzeniami” lub „oświadczeniami”, wynikają one bowiem często z działania kierownictwa. Wiele kierunków polityki określa się słownie, a inne po prostu wyrastają z decyzji. Na przykład dyrektor przedsiębiorstwa może, dla wygody raczej niż dla polityki, stosować awansowanie z wewnątrz przedsiębiorstwa to postępowanie może być następnie interpretowane jako polityka i stosowane na codzień przez podlegających mu kierowników. Tak więc jednym z problemów kierownika jest upewnienie się, że jego podwładni nie będą uważali za kierunki polityki podjętej przez niego decyzji lub grup decyzji, jeśli nie leży w jego intencjach, aby decyzje te podwładni traktowali jako pomoc w ustaleniu kierunków myślenia. Zbytu zasady te stają się politykami „pochodnymi”, a to powoduje ograniczenie inicjatywy kierownika okręgu w podejmowaniu decyzji.

Leave a Reply