SZCZEGÓLNA EFEKTYWNOŚĆ PRZYUCZANIA

Przyuczaniu jako środkowi umożliwiającemu podwładnym doskonalenie ich umiejętności w kierowaniu poświęcono w literaturze wiele uwagi. Nacisk jaki kładzie się na tę metodę mógłby prowadzić do przypuszczenia, że ta technika jest nowym odkryciem. W rzeczywistości przyuczanie jest prawdopodobnie tak stare, jak sama ludzkość i jest integralną częścią umiejętności nauczania stosowanych przez wszystkich ludzi, począwszy od matek, a skończywszy na kierownikach.

Cechą charakterystyczną przyuczania jest bezpośredni kontakt osoby instruowanej i instruującej. Efektywność jego polega na połączeniu cech osobistych zwierzchnika i podwładnego oraz klimatu sytuacji. Przełożony chlubi się „wychowywaniem” zdolnych kierowników, rozwija w sobie umiejętności nauczania i potrzebną cierpliwość, a także w sposób rozsądny deleguje swoje uprawnienia. Podwładny powinien być głęboko zainteresowany w doskonaleniu swoich umiejętności kierowniczych, powinien w sposób analityczny i introspektywny podchodzić do problemów, wykazać siłę charakteru w używaniu swojej władzy oraz mieć bezwzględne zaufanie do swojego przełożonego. Właściwy klimat dla nauczania powinien stwarzać łatwość kontaktu ze zwierzchnikiem, a jednocześnie eliminować sytuacje kryzysowe lub krytyczne. Pomyślne powiązanie tych wartości i okoliczności jest gwarancją efektywnego przyuczania. W warunkach mniej sprzyjających zwierzchnik po prostu robi, co może.

Leave a Reply