Techniki autokratyczne.

Techniki autokratyczne mają swoje źródło w przeświadczeniu kierownika, że jego podwładni powinni mieć jak najmniej swobody działania poza sytuacjami, w których dostają na to specjalne zezwolenie. W konsekwencji techniki charakterystyczne dla tego rodzaju kierowania cechują się skupieniem władzy w rękach kierownika, działaniem w oparciu o polecenia i sprecyzowane instrukcje wykonawcze oraz ścisły nadzór.

Skąpe delegowanie uprawnień. Kierownik, który decyduje się na prowadzenie podległych mu pracowników w sposób autokratyczny, niechętnie deleguje uprawnienia. Jest on, krótko mówiąc, przeciwny delegowaniu uprawnień !poza sytuacjami przymusowymi. Daje mu to niewątpliwie pewne korzyści. Przede wszystkim ma on możność szybkiego podejmowania decyzji. Wielu podwładnych obawia się mieć władzę i tacy ludzie nie tylko że nie będą zniechęceni jej brakiem, lecz nawet będą szczęśliwi nie posiadając żadnych uprawnień. Kierownik ma wówczas możliwość zatrudnienia pracowników nie mających wysokich kwalifikacji i doświadczeń potrzebnych dla stosowania innych technik. Sprawa ta ma również strony ujemne. Mimo że decyzja powinna być podjęta szybko, to jednak odpowiedzialna za nią osoba może spowodować wiele opóźnień z braku czasu. Pracownicy, którzy nie mogą się pogodzić z brakiem wszelkich uprawnień odejdą z przedsiębiorstwa przy pierwszej nadarzającej się okazji, powodując tym samym wzrost kosztów wynikający z płynności kadr. Z punktu widzenia osiąganych wyników jest rzeczą wątpliwą, aby przedsiębiorstwo, w którym pracownicy kierowani są w sposób autokratyczny, mogło konkurować z innym, stosującym mniej ograniczające inicjatywę techniki kierowania.

Leave a Reply