Techniki związane z „dawaniem samodzielności”

Techniki bliskie autokratycznej metodzie kierowania wynikają z przeświadczenia kierownika, że jest on zobowiązany przejąć całkowite przywództwo nad podległą mu grupą. Kierownicy często wychodzą z założenia, że nie można ufać podległemu personelowi. Źródłem tego rodzaju

Jeden z autorów opowiada historię o bardzo zażartej dyskusji telefonicznej, którą słyszał w biurze referenta do spraw kontraktacji. Zapytawszy o bliższe szczegóły, dowiedział się, że te nieporozumienia i wynikające z nich dyskusje telefoniczne z kierownikiem wydziału trwają już od trzech lat. Na pytanie: „Czy pan zna osobiście tego człowieka?”, otrzymał odpowiedź: „Nie, nigdy go nie widziałem na oczy”.

Klasyfikacja i opis technik w tym podrozdziale odzwierciedla wpływ na te zagadnienia różnych autorów zajmujących się sprawami socjolgii, psychologii społecznej i naukami politycznymi. Zainteresowanym sugerujemy zapoznanie się z czterema artykułami A. Uris w „Factory Management and Maintenance”, t. 109 -112, nr 7-10 (lipiec-październik 1951). przekonania może być podejrzliwy charakter zwierzchnika lub też doświadczenia z personelem o niskich kwalifikacjach.

Techniki związane z „dawaniem samodzielności” opierają się na zupełnie innych przesłankach. Rola kierownika polega tu na rozwijaniu inicjatywy pracowników przez pozostawianie im dużej swobody i delegowanie uprawnień potrzebnych do wykonywania przydzielonych zadań. Tacy kierownicy rozumieją funkcję zarządzania jako zadanie polegające na koordynacji, informacji i nauczaniu. Podkreślają oni jednocześnie konieczność nadania właściwego kierunku pracy swoich podwładnych, wyjaśniania im zasad polityki, założeń planów i procedur.

Leave a Reply