TEORIA PRZEWODZENIA OPIERAJĄCA SIĘ O CECHY CHARAKTERU

Próby analizy zjawiska przewodzenia najwcześniej podjęli autorzy, którzy zastosowali metodę indukcyjną polegającą na obserwacji przywódców, u których wyodrębniali poszczególne cechy charakteru. Cechy wspólne dla wszystkich obserwowanych uznano za podstawowe, a następnie sporządzono ich wykaz, co umożliwiło mierzenie wartości danej osoby jako przywódcy. Wybitnymi przedstawicielami tej grupy autorów są tacy teoretycy nauki o zarządzaniu jak: Tead, Barnard i Schell.

Ordtoay Tead. Tead znany był od dawna ze swoich publikacji na temat przywództwa. Dzięki swym wpływom spopularyzował on dziesięć cech, które uznał za niezbędne u przywódców. Są to: energia fizyczna i psychiczna, wysokie kwalifikacje, entuzjazm, przyjacielskość i uczuciowość, uczciwość, umiejętności techniczne, zdecydowanie, inteligencja, umiejętność nauczania i umiejętność zdobywania zaufania h Mimo że cechy te wyodrębniano w wyniku wielu badań i obserwacji przywódców, Tead przyznaje, że nie wszystkie z nich są potrzebne w określonej sytuacji wymagającej przewodzenia. Jednak osoba oznaczająca się tymi cechami jest niewątpliwie idealnie przystosowana do przewodzenia.

Chester I. Barnard. Barnard twierdzi, że przewodzenie ma dwa aspekty2. Pierwszy, to wyższość danej jednostki w dziedzinie technik przewodzenia: osoba przewyższająca inne fizycznie, umiejętnościami, znajomością technologii, inteligencją, wiedzą, pamięcią i wyobraźnią, zdobędzie poklask innych i będzie w stanie przewodzić grupie podwładnych. Drugi aspekt, to wybijanie się jednostki w zdecydowaniu, wytrwałości, cierpliwości i odwadze.

Leave a Reply