Zachęcanie kierowników do przyuczania

Autorytet osobisty kierownika polega głównie na jego umiejętnościach zarządzania. W porównaniu ze swoim podwładnym zwierzchnik powinien być rozsądniejszy, gdyż posiada większe doświadczenie. Powinien zadbać o to, aby jego funkcje kierownicze były znane szkolonemu. Powinien planować w sposób właściwy, trzymać się zasad dobrej struktury organizacyjnej, wybierać podwładnych za pomocą najwłaściwszych technik, mieć doświadczenie w kierowaniu tymi, którzy mu podlegają oraz mieć do dyspozycji wypróbowane normy, przy pomocy których mógłby właściwie oceniać wydajność prac. To, czy kierownik jest szorstki, przyjacielski czy też wstydliwy, nie ma większego znaczenia. Musi on natomiast być „fair” w postępowaniu. Autorytet, którym się cieszy u podwładnych ściśle wiąże się z tym, czy ufają oni w jego umiejętności i rozsądek w podejmowaniu decyzji.

Zachęcanie kierowników do przyuczania. Umiejętność przyuczania jest rzadko spotykana. Technika ta służy przełożonemu, który jest przekonany o tym, że doskonalenie kadry przyszłych kierowników jest jedną z ważniejszych funkcji, jakie może on wykonywać dla dobra przedsiębiorstwa. Niełatwo jest dojść do takiego przekonania, gdyż w przedsiębiorstwach przyznaje się pierwszeństwo sprawom bieżącym i do nich przykłada się największą wagę. Dużo łatwiejszym, uświęconym zresztą tradycją sposobem wybrnięcia z nagromadzonej pracy jest polecenie podwładnym wykonania jej. Podstawowym pytaniem jest: czy dla przedsiębiorstwa ważniejsza jest teraźniejszość czy przyszłość. Jeśli jest prawdą, że „nie ma dla organizacji nic ważniejszego, jak jej przyszłość” B, wtedy jasne jest, że kierowników zachęca się, by przyjęli ten właśnie punkt widzenia. Gdy to się uda, szkolenie przyszłych kierowników znajdzie sobie właściwe miejsce wśród celów przedsiębiorstwa i w takim wypadku niewątpliwe będzie, że przyuczanie do pracy jest najlepszą techniką szkolenia. Podwładny, którego wytypowano we właściwy sposób, w pierwszym rzędzie rozwinie swoje umiejętności pod kierunkiem i zwierzchnika, szczycącego się pewną liczbą dobrze przeszkolonych kierowników wyższego szczebla, zwierzchnika, który uczy się na własnych błędach i który bez zwracania uwagi na siebie potrafi obserwować, jak podwładni wykonują jego polecenia, zapewniwszy im jednocześnie uprawnienia potrzebne do ich wykonania.

Leave a Reply