Zachęcanie podwładnych do podejmowania działalności

Następną ważną rzeczą jest zachęcanie podwładnych do podejmowania działalności. Zwierzchnicy chcieliby, aby podwładni podejmowali działalność z własnej inicjatywy i w ten sposób zdobywali umiejętność wykorzystywania nadawanych im uprawnień. Aby osiągnąć ten cel, kierownik musi poznać każdego ze swoich podwładnych, nadawać mu coraz to szerszy zakres uprawnień i roztaczać przed nim wizję przyszłych osiągnięć. Doświadczenie w kierowaniu wiąże się z władzą kierowniczą, a zakres uprawnień podwładnych wzrasta wraz z ich osiągnięciami.

Konieczne— jest również stałe utrzymywanie—kontaktów-—między zwiefznbnikieDJ—i podwładnym Kierownik musi być dostępny. Jednocześnie nie może on stale narzucać swej obecności. Ważne jest, aby ułatwiał podwładnemu zdobycie doświadczeń przekazując mu doświadczenia własne. Powinien jednak przy tym absolutnie unikać narzucania swojego zdania dotyczącego tego, co i jak należy robić. Jakiekolwiek odstępstwo od tej zasady może zniweczyć wszystkie korzyści wynikające z delegowania uprawnień, jak również zniechęcić podwładnych do wykorzystywania własnej inicjatywy, a co za tym idzie ograniczyć ich możliwości zdobywania doświadczeń. Innymi słowy, narzucanie podwładnemu sposobu postępowania oznacza odwołanie delegowanych uprawnień.

Niezbędne jest wreszcie wykazywanie maksimum cierpliwości. Zdobycie umiejętności właściwej oceny spraw oraz umiejętności przewodzenia wymaga czasu. Pokusę oportunizmu często trudno jest przezwyciężyć. Opierając się na swych doświadczeniach i umiejętności oceny sytuacji zwierzchnik powinien wiedzieć, co należy robić. Nie powinien jednak podsuwać rozwiązań podwładnemu, gdyż pozbawi go okazji samodzielnego znalezienia najbardziej słusznej drogi. Zwierzchnik musi zdobyć się na cierpliwość wobec pracownika, który popełnia błędy i powoli zdobywa doświadczenia, a gdy dobrze wyszkoli podwładnego, powinien okazywać mu swoje zadowolenie.

Leave a Reply