Zasada centralizacji Fayola

Kilkadziesiąt lat temu Fayol pisał o kierowaniu podwładnymi5. Zwrócił wówczas uwagę, że kierownik, który cieszy się dużym autorytetem, jest w stanie kierować ludźmi nie obawiając się żadnych ujemnych skutków i w rezultacie może on wyrobić u swoich pracowników jednolity punkt widzenia na interesy przedsiębiorstwa. Przekazywanie poleceń w dół przez szczeble pośrednie powoduje nieraz zniekształcanie ich, czasami nawet bezwiednie, przez kierowników każdego szczebla, a stąd wynika, że personel przedsiębiorstwa ma różne poglądy na jego cele.

Fayol uważał, że wybór metod postępowania naczelnego dyrektora wynika z jego cech charakteru, jego wartości moralnych, doświadczenia, poważania u podwładnych oraz sytuacji przedsiębiorstwa. Na podstawie swojej własnej oceny kierownik decyduje o tym, czy centralizacja lub decentralizacja jest najlepszym sposobem maksymalnego wykorzystania wszystkich umiejętności personelu przedsiębiorstwa.

Zasada polecania i kontroli Urwicka i Fayola. W swej szóstej zasadzie Fayol twierdzi, że interes przedsiębiorstwa ma pierwszeństwo przed interesami zatrudnionych w nim ludzi6. Sugeruje dalej, że pewne cechy charakterystyczne występujące u poszczególnych osób jak: niewiedza, ambicja, samolubstwo, lenistwo, słabość charakteru i różne ludzkie namiętności są w stałym konflikcie z właściwie pojętymi interesami przedsiębiorstwa. W konsekwencji na kierownictwo spada obowiązek zwalczania tych objawów przez zdecydowanie, dobry przykład, uczciwe umowy i stałą kontrolę.

Leave a Reply