ZASADA JEDNOOSOBOWEGO KIEROWNICTWA

Zwrócono tam uwa- gę, że przedsiębiorstwo musi być tak zorganizowane, aby podwładny był odpowiedzialny tylko wobec jednego zwierzchnika. Obecne rozważania dotyczą stosunku między kierownikiem wyższego szczebla a jego podwładnym.

W przedsiębiorstwach stosuje się zasadę, że każdy pracownik otrzymuje polecenie tylko od jednego zwierzchnika. Wagę tego problemu przeoczył F. W. Taylor, kiedy przeprowadzał eksperymenty ze strukturą organizacyjną dającą 8 mistrzom funkcjonalnym możliwość wydawania poleceń jednemu robotnikowi8.

Podstawy zasady jednoosobowego kierownictwa zaczerpnięto z organizacji wojskowej. Tam jednoosobowe kierownictwo polega na tym, że „każda komórka ma dowódcę, który jest jedyną osobą odpowiedzialną wobec swoich zwierzchników za jej działalność”fl. Jednocześnie zwraca się uwagę na fakt, że wykonanie rozkazu w wojsku zapewnia zobowiązanie podwładnych do nadzorowania, aby przydzielone zadania zostały właściwie wykonane. Gdy jednak podwładny otrzymuje rozkazy od jednego tylko dowódcy, zwiększenie jego wydajności wymyka się uwadze.

Ze względu na złożoność problemów, którymi kierować musi każdy kierownik, aby osiągnąć cel poprzez pracę podległego mu personelu, podległy mu personel nie może być pod wpływem innych osób. W sposób właściwy kierować może tylko jedna osoba. Osoba ta lepiej niż ktokolwiek inny może poznać charakter swojego podwładnego, bodźce, które najlepiej na niego oddziałują oraz jego umiejętności. Tak więc bezpośredni zwierzchnik jest najlepiej zorientowany, jaką technikę kierowania trzeba zastosować, aby zmaksymalizować wydajność pracy nie jednego podwładnego lecz całej podległej mu grupy podwładnych.

Leave a Reply