ZASADY KIEROWANIA CZ. II

Należy uświadomić sobie (na co już zwrócił uwagę Barnard), że „w nowoczesnym społeczeństwie większość ludzi odnosi się negatywnie do każdej istniejącej lub potencjalnej organizacji”19. Innymi słowy, tylko niewiele osób w przedsiębiorstwie czy wydziale przedsiębiorstwa widzi zbieżność ich celów osobistych z celami organizacji. Kierownik nie powinien zresztą oczekiwać, że cele jednostek w podległej mu grupie i cele grupy będą identyczne. Natomiast kierownik kierując i nadzorując podległy mu personel musi wykorzystywać motywację indywidualną dla osiągnięcia celów grupowych. Objaśniając plany i zadania kierownik ma za zadanie zharmonizować cele indywidualne i grupowe. Tzw. „człowiek przedsiębiorstwa” może bardzo ułatwić pracę kierownika. Jednakże kierownik z prawdziwego zdarzenia nie może liczyć na to, że takimi altruistycznymi pobudkami będzie się kierować wielu jego podwładnych.

Proces kierowania. Sposoby, dzięki którym osiąga się cel kierowania, ująć można w następujących zasadach:

– 4. Zasada jednoosobowego kierownictwa. Kierowanie jest najbardziej efe&tyw- ne, gdy podwładni odpowiadają wobec jednego zwierzchnika.

– 5. Zasada bezpośredniego nadzorowania. Osobisty aspekt stosunków zwierzchnika i podwładnego wymaga, aby kierownik oprócz pośrednich metod nadzorowania i kontroli, bezpośrednio wpływał na pracowników, aby skierowali swe wysiłki na jak najlepsze wykonywanie zadań.

– 6. Zasada właściwego doboru techniki kierowania. Efektywne kierowanie wymaga doboru właściwej techniki dla danej osoby oraz dla zadania, które jest wykonywane.

Leave a Reply