Zasady Urwicka i Fayola

Urwick interpretuje zasady Fayola dotyczące wydawania poleceń i kontroli twierdząc, że cała działalność przedsiębiorstwa służy wspólnemu celowi7. Przy wysokim stopniu centralizacji wydawania poleceń i kontroli łatwiej można znaleźć sposób postępowania najlepszy dla osiągnięcia celów wytyczonych przez przedsiębiorstwo. Decentralizacja uprawnień często stwarza takie warunki, że kierownicy średniego i niższego szczebla organizacji zapominają o celach przedsiębiorstwa dla własnych korzyści, co może prowadzić do niezrealizowania celów przedsiębiorstwa.

Zasady Urwicka i Fayola mają tę godną podkreślenia cechę, że koncentrują uwagę na podstawowym zagadnieniu, jakim jest osiągnięcie przez przedsiębiorstwo wytyczonych celów. Przyczyną dla której ludzie łączą się w grupy jest chęć osiągnięcia celów, których w inny sposób nie dałoby się zrealizować. Dla zrealizowania tych celów konieczne jest wzajemne zrozumienie między wszystkimi pracownikami, a ideałem byłoby wyeliminowanie wszelkiej działalności, która nie jest nastawiona na realizację tych celów.

Te poglądy Urwicka i Fayola zawierają dwa istotne błędy. Z jednej strony, pomijają oni istnienie kierowników innych niż naczelna dyrekcja z rozważań tych można by wysnuć wniosek, że dyrekcja kieruje bezpośrednio robotnikami. Pomijają oni również fakt, że istnieje możliwość harmonijnego zgrania interesów pracowników z interesami przedsiębiorstwa, w którym pracują. Przyjęcie założenia, że uświadomiony pracownik po prostu przejmie się interesami przedsiębiorstwa do tego stopnia, że będą one motorem jego działania, nie zawsze jest zgodne z prawdą.

Leave a Reply